...{وقتی شهرام رسید به ایستگاه پرستاری، خانم رئوفی پرستارهمیشه مهربان بخش صدایش کرد و با لحنی عصبی گفت: "کجایین شما؟ الان یه ماهه ... یه ماهه که حتی یه نفرتون، نیومده ببینه این پسر بدبخت زندس یا مرده... حتی یه تلفن هم نداشته... چندبار خط آزاد خواست... نمی دونم به کی زنگ می زد که هیچ وقت جوابش رو نمی داد... این تنهاییه که اونو از پا انداخته وگرنه این مرض این قدرهم خطرناک نبود... اون داره می میره ... اینو می فهمین... روزای اول اینجارو رو سرتون گذاشته بودین ولی حالا...شما خیلی ..."

شهرام نتوانست تحملش کند و سریع خود را به اتاق او رساند... در را باز کرد... خشکش زد... قبلا چه شکلی بود؟ نمی توانست چیزی را داشت می دید باور کند...

با صدایی گرفته پرسید:"نیلو کجاس؟...

شهرام از خجالت نتوانست سرش را بلند کند...اون  خیلی چیزها رو زودتر از اینکه کسی بهش بگه می فهمید... " تو فروختیش یا... اون تو رو فروخت ...شرط می بندم هر دوتون خیانت کردین... می دونی از کجا فهمیدم؟... چشمهای شماها تو روزهای آخر یه جور دیگه بود...چشمهای همتون... شما بی ظرفیتها تا بخاطر من، به هم رسیدین..."

"نه... من عاشق نیلو بودم... باور کن..."

"دروغ می گی عین سگ... این واژه رو به گه نکش...همیشه از خودم می پرسیدم : چطور می شه وقتی دو نفر همدیگر رو می خوان وسالها برای رسیدن به هم کلی تلاش می کنن ... وقتی از هم جدا می شن ... وقتی طلاق می گیرن... یهو یه روزه... یه ماهه... نهایت یه ساله می شن عاشق یکی دیگه... حالا می فهمم که اونهایی این کارهارو می کردن..."

"به زحمت حرف می زد .تنگی نفس امونش رو بریده بود" این را شهرام گفت.

 "اونها عاشق نبودن... دروغ می گفتن... یه مشت هرزه... مثل شماها... من حالا اینو می فهمم چون این بلا سر من اومد و اون رفت..."- بغضش می ترکد- " ولی نرفت... نمیره... تو اگه عاشق نیلو بودی، چطور می تونستی مثل اون روز با چشمهای کثیفت خیره بشی به باسن میترا... نیلو هم همینطور... طناز... فرید... همتون یه گهین... اگه عاشق بودین اصلا نمی تونستین هیچ وقت و هیچ لحظه ای رو بدون اونکه دوسش داشته باشین، بدون اینکه یادش باشین، سر کنین... هیچ وقت... اگه عاشق باشی هیچ کس دیگری هم نمی تونه جای چیزهایی رو که اون داشته یا نداشته رو پر کنه... حرف ازاحترام یا تعهد یا ترس نیست...ناخودآگاه تو وجودت یه حس قوی و آسمونی، اون رو برات اون قدر بزرگ می کنه که دیگه به ذهنت خطور نمی کنه اونو با کسی مقایسه کنی... اصلا نمی تونی... هیچ چیزی هم نمی تونه خرابش کنه... – سیگاری روشن کرد-  حتی اگه معشوقت تو رو ول کنه و بره و به کثافت هم کشیده بشه... حتی اگه بدترین بلاهارو سرت بیاره... تو وجودت چیزی از ارزش اون کم نمی شه... سعی می کنی همه جوره کمکش کنی... سایۀ حمایت و یه مامن امن براش باشی... اگه روزی برگرده برای تو بازهمون فرشتۀ آسمونیٍ دوستداشتنیه... بی هیچ دلگیری وعقده ای... تو اینها رو نمی فهمی ... هیچ کس نفهمید... هیچ کس... عاشق نمی تونه معشوق را فراموش کنه تا ابد... همه جا حضورش رو حس می کنه..."

– سرفه ای می کند-"وقتی عاشق باشی دیگه مقایسه ای نیست ...چون کسی جز اون برات مهم نیست... کس دیگه ای وجود نداره... نمی بینی... دنیا همینه...تنهایی قلادۀ خداست به گردن ما...و فقط عشقه که می تونه این قلاده رو بشکنه...}