| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
وارونه می رویم سالهای تلخِ گریستن را در کوچۀ پـیـر دزدانه می بریم کلماتِ خیس را در فرصتِ صدا می کوبد رگه های باد غرورِ ورق ورق شده را به دیوارۀ سردِ بن بستِ ترس و می دوزد گیسوی شتابان شیارهای نگاه را به هیاهوی خاکستریِ کودکیِ نخ نما بوسۀ سرگردانی بر حضورِ گمِ امید لرزشِ خفۀ خاطره در ویرانه های ذهن تابِ سکوت و جنونِ پریشانِ بی اعتمادی بیهوده می رویم . . . ای پرتوِ آشنای خانگیِ خانه ای که دیگر نیست تا دربدرِ ما راهی نمانده... فرصتِ صدا که رفت.... فرصتِ نگاه را . . . |
||
|
|
|
|
|
رستگاری چون قطعه یخی است بر آتشِ وهم چون سرابـی در گسترۀ کابوسهای شرجی زیستن افتادن برگی در باد دسته گلی بر آب رنج حقیقتی گریز ناپذیر اکسیژنِ هوا و خدا افسانه ای... همه چـیز... دروغ ... دروغ ... * * * در بی پردگیِ این همه اشک فروریختنِ من را به نظاره بنشین . ای هم سقوط به شکیباییِ تمامِ اجدادم فروریختنِ ما را به نظاره بنشین.
|
||
|
|
|
|
|
پهلو نمی گرفت بدین اضطراب «محمدمختاری» از لبۀ آسمان که می افتد آفتابِ دلتنگ شبِ وهمگین که می بارد بر شهرِ پریشان برگی که می افتد می غلطد و خرد می شود . . . زیرِ پا که نقاطِ اندوه می شوند در جنونِ خیابانِ شلوغ نشانۀ این است که . . . واژه که می گریزد ازکاستیهای بی تسکین کلام که گم می شود درحسرتِ نگاه زمان که می میرد در اعماقِ کبودِ اضطراب زمین... زمین که چرخ می خورد چرخ می خورد دور سرم که انباشته می شود از آوای ترسی رَمَـنده گرده هایم که می شکنند زیرخوفناک آوارِ نومیدی چشمهایم که ذوب می شوند درکابوسِ مرگی ناگزیر و من . . . من که فرو می ریزم ومحو می شوم در ورطۀ صفرهای سردرگم همه نشانۀ این است که تو . . . رفته ای . |
||
|
|
|
|
|
در این جلجتای هذیان زده لمیده ام بر صلیب و شیفته وار می ستایمت به یگانگی و می سرایمت چنین عاشقانه که تنها تویی که دست به خون من نیالوده ای و تنها تویی که سنگ بر دهان من مصلوب پرتاب نکرده ای که خلق ایستاده اند گرداگرد به تماشا خشمگین و بیزار زبی نیازی من به ایشان حتی در این دم آخر که آشناست برای من این حکایت مکرر چرا که دست آلوده به خون ملک مقدّر می کشاند ایشان را چو پیادگان شطرنج به هرسو که بخواهد *** گو کیست که سیراب کند این گلوی بریده را بعد از تو؟ که آسمان خالی خیره می نگرد به پرنده ای شکسته بال که در مغاک پرتمنّای حنجره ام لانه کرده است. می چکد شعر از کسوف دستان آفتابیم صلیب سیراب می شود از اشک و خون و شعر واین باد است که سرخوشانه می گردد و می چرخد و جولان می دهد در حفرۀ خالی چشمان آفتاب ندیده ام اشک من غنیمتی است برای این تشنه روزهای بی پایان این سرزمینِ شوربخت اشکی که برای تو سروده می شود خون من حقیقتی است مجنون که دروغ نیست و شعرمن حقیقتی است که اینگونه تنها بر صلیب ستایشگر توام که میخوانم به سنت شکنی روایت حضور اسطوره گونه ات را برای جنین های آویخته در مغاک هستی در این سرزمین بی آفتاب... بی باران.... بی پرنده و بی خاطره... *** اینها را قبلا گفته بودم و حال که چیزی از من باقی نمانده جز این سرفه های خیس و اشک خون چه بگویم که تو هم دست به خون من... که تو هم سنگ بر دهان من مصلوب... که تو هم...
|
||
|
|
|
|
|
به چشمان یلدائیت می سپارم تاب را به هفت کوتولۀ قصه های خاک گرفتۀ مادربزرگ ولی آب را به هیچ کس نمی دهم ... هیچ کس ... که بی اشک هیچ شبی را توان رساندنم به صبح نیست. آفتاب مال تو اگرچه گرمایش را به دیگری بخشی ... مهتاب هم مال تو اگرچه با روشنایش چشمان دیگری را روشن سازی ... زمین هم زان تو که متبرک می شود به گامهایت اگرچه همگام با بیگانه ای دگرشود ... و زمان ... که زان تو بوده زان توهست و خواهد بود حتی اگر لحظه لحظه اش را به دیگری بخشایی ... همین ... هرچه خواستی بگیر و برو ... آفتاب،مهتاب،زمین،زمان و آسمان ... همه اش مال تو ... ولی ... عشق ... تنها ... عشق مال من عشق من که من با داشتنش - هرآن چه بردی و می بری تا به دیگری سپاری – دوباره خواهمش ساخت از نو برای تو ... که اگر نباشد ...
|
||
|
|
دل نگاشته های افشین پرورش |
|
تا در بدرِ ما راهی نمانده فرصتِ صدا که رفت فرصتِ نگاه را . . . |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
پیشنهاد همیشگی |
|
|
عکسهای افشین پرورش |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||