سرفۀ تلخ

X

سرفۀ تلخ

سرفۀ تلخ

	شعری از عباس معروفی
«یک گل برای تو» انرژی هسته‌ای مدرن نيست هفتاد سال از انسانيت عقب است دود مدرن نيست ماه نخشب مدرن بود خلفا به آن حمله کردند به خاکش کشيدند تاريکی جهان‌شان را قورت داد و نعره ‌کشيدند: «مشعل‌ها را بيفروزيد!» مشعل‌ها اما جز دود ارمغانی برای پنجره‌‌ی ما نداشت اين چيزها يادت هست؟ خدا در تاریکی گريه می‌کند و من از دلتنگی تو تمام می‌شوم. انرژی هسته‌ای مدرن نيست آدم کشتن مدرن نيست سنگ مدرن است هميشه سنگ زدن مدرن نيست قابيل مرا کشت و من فکر می‌کردم همان‌وقت پشت پنجره ايستاده‌ای تا بيايم با گلی گوشه‌ی موهات و بعد آمدم؟ .. و من فکر می‌کردم همان‌وقت يک گل برای تو هر روز مدرن است گفتم مرا نکش برادر! و اين تمام آرزوی من بود گفت به خدا تو را می‌کشم و اين تمام عقده‌اش بود و بعد آمدم؟ دست‌هام دست خودم نبود راه افتاد روی تنت چشم‌هام... يادم نمانده نگاهم روی لب‌هات يادم نمانده. انرژی هسته‌ای مدرن نيست آتش مدرن است هماره آتش زدن مدرن نيست خورشيد هر روز مدرن می‌تابد باد هر روز مدرن می‌وزد وطن من اين سرزمين باد و خورشيد نفس که می‌کشی چشم‌هام به روشنی قلبت می‌درخشد آيه در آيه مرا ببوس. عباس معروفی
+ نگاشت در جمعه 1384/11/21ساعت 4:24 توسط افشین پرورش \|

	سرمشق
تنها مادران رویا میدانند که راز مگوی کشف تو را به کدامین اسب بی سوار سپرده ام تا در خاطره ی هرشب زمین دقایق هجرانت را مکرر کند. تو نیستی و من در شمایل کدر این حصار طاعونی وضوح خویش را گم کرده ام و پناه برده ام به گیسوان باران خورده ای که سرمشق مرگ می دهد.
+ نگاشت در دوشنبه 1384/11/17ساعت 1:40 توسط افشین پرورش \|

	به سرفه ای تلخ
«به سرفه ای تلخ» می گریزد خواب به سرفه ای تلخ درمیا نِ گلگون بستری آشفته که به زیر سایۀ بلندِ زخم آرام آرمیده است . یاسی غریب بازتابِ شیارهای سرخ روی پـیرهنِ چروک و سوسوی بی رمقِ آرزوهای یائسۀ مدفون درآستانِ دهانِ پر ولع و نیمه بازِ این هرزه خاکِ کبود ماهِ خسته بر فرازِ این زمینِ تشنه زیستنِ بی خدا را می آزماید. رعشۀ سل بی سایه ام کرده است . * * * سرفه ای تلخ آخرین فرصتِ دیدن را از این چشمانِ شعله ور می گیرد . مختار بر زمینۀ سپید و حاشیۀ سرخ منظومۀ ایرانی غرق در خون . . . بی خود و بی جهت در تکرارِ ابلهانۀ این ساعاتِ تاریک به آینه می نگرم - به ویرانۀ خوابهای خوش - آینه پژواکی خونین را بر سرم آوار می کند . رعشۀ سل بی تصویرم کرده است . * * * در پسِ این شرافتِ تکه تکه و صداقتِ لگد خورده از من چه مانده جز تن پوشی از سکوت وعطرِ منجمدِ میراثی کهنه و بـیهوده . . . و تو و تو ای دوزخ تبار از من چه مانده جز زخمی بی مرهم جز تلخابِ غروری پس مانده و رنجیده در هوایی متعفن از باکرگیِ متروکِ تو . به ناگه در آغوشت می گیرم و بر لبانِ بـید خورده ات بوسه می زنم . تو نیز چون زیباییِ عقیمِ اجسا م به سرخی می گرایی و من می مانم و رسوبِ دلگیرِ فروتنی در تابلوی ابدیتِ مخدوش . چاک چاک لال و خاموش غرورِ پا پس کشیده سرگیجۀ سردِ سفررا به طپشِ دور ِدستهای کابوسی می سپارد که میانِ وقاحتِ نبض و جاذبۀ مردۀ دستانت خلئی را پدیدارکرده است . خلئی هراس انگیز از شبحِ مچاله ای که منم . ای زادۀ تاریکی منِ محکومِ به رنج دل آشوبم از دیدنِ تو دورشو ازمن دورشو که این آغازِ پایانِ من است آغازِتو و پایانِ من . . . *** به سرفه ای تلخ - من شاعر- آخرين فرصت نوشتن را از دست مي دهم . . . -آخرين فرصت نفس كشيدن را - پنجره را به روی دنیا می بندم رعشۀ سل بی پایانم کرده است .
+ نگاشت در شنبه 1384/11/15ساعت 4:2 توسط افشین پرورش \|